Για να κατανοήσει κανείς πραγματικά ένα τοπίο, πρέπει να το γευτεί. Οι αλλαγές στο κλίμα, στο υψόμετρο και στην πολιτισμική γεωγραφία που συμβαίνουν καθώς ταξιδεύει κανείς από τις ψηλές ευρωπαϊκές Άλπεις, μέσα από την καρδιά της Ιταλίας, προς την ηλιόλουστη δαλματική ακτή συνοδεύονται από μια παράλληλη εξέλιξη των γεύσεων. Αυτό το ταξίδι μπορεί να χαρτογραφηθεί όχι μόνο με χιλιόμετρα, αλλά και με το μεταβαλλόμενο περιεχόμενο του πιάτου και του ποτηριού, μετακινούμενο από τη βαριά αλπική διατροφή στη λεπτή μεσογειακή αφθονία.
Το ξεκίνημα της διαδρομής σε μεγάλο υψόμετρο απαιτεί μια γαστρονομία ζεστασιάς και αντοχής. Στις αλπικές κοιλάδες, η σύντομη καλλιεργητική περίοδος και το κρύο κλίμα υπαγορεύουν μια αγροτική οικονομία που βασίζεται στην γαλακτοκομία και στα ανθεκτικά δημητριακά. Οι γεύσεις εδώ είναι πλούσιες, πυκνές και ανακουφιστικές. Τα ώριμα ορεινά τυριά, λιωμένα πάνω από πολέντα φαγόπυρου ή σερβιρισμένα μαζί με αλλαντικά όπως το σπέκ, κυριαρχούν στο μενού. Τα κρασιά αυτής της περιοχής είναι τραγανά, λευκά με υψηλή οξύτητα και ελαφριά, αρωματικά κόκκινα, που καλλιεργούνται σε απότομες, αναβαθμιδωμένες πλαγιές που πιάνουν την αντανακλώμενη θερμότητα του ήλιου. Υπάρχει μια γήινη απλότητα στο φαγητό, η οποία αντανακλά έναν πολιτισμό που ιστορικά περνούσε τους χειμώνες του απομονωμένος από το χιόνι.
Κατεβαίνοντας στις εύφορες κοιλάδες της Ιταλίας, το γαστρονομικό τοπίο επεκτείνεται θεαματικά. Το ήπιο κλίμα και τα πλούσια προσχωσιγενή εδάφη επιτρέπουν μια εκπληκτική ποικιλία προϊόντων, μετατρέποντας την κουζίνα σε μια γιορτή φρεσκάδας και τεχνικής. Αυτή είναι η γη του ελαιολάδου, του σιταριού και των σαλτσών που σιγοβράζουν για ώρες. Η μετάβαση σηματοδοτείται από την εμφάνιση χειροποίητων ζυμαρικών, πλούσιων ριζότο και αλλαντικών που βασίζονται στα απαλά μεσογειακά αεράκια για την ωρίμανσή τους και όχι στον καπνό. Τα γευστικά προφίλ αλλάζουν από τα βαριά γαλακτοκομικά λίπη του βορρά στη φωτεινή οξύτητα της ντομάτας, τη φρεσκάδα του βασιλικού και το πολύπλοκο βάθος του παλαιωμένου βαλσάμικου ξυδιού. Η λίστα των κρασιών γίνεται πιο έντονη, με γεμάτα κόκκινα και πολύπλοκα λευκά που αντανακλούν τα ξεχωριστά μικροκλίματα των λόφων.
Διασχίζοντας την Αδριατική προς τη δαλματική ακτή, η γαστρονομική εστίαση μετατοπίζεται αποφασιστικά προς τη θάλασσα. Το καρστικό τοπίο των ακτών της Κροατίας προσφέρει ελάχιστο έδαφος για εκτεταμένη γεωργία, αναγκάζοντας τον πληθυσμό να κοιτάξει προς το νερό και ψηλά προς τους βραχώδεις λόφους. Το αποτέλεσμα είναι μια καθαρή, τοπική γαστρονομία που εστιάζει στην καθημερινή ψαριά. Τα λευκά ψάρια, τα χταπόδια και τα κοχύλια προετοιμάζονται απλά, συχνά ψημένα στα κάρβουνα πάνω από ξύλο άγριας ελιάς και αρτύνονται με τίποτα περισσότερο από ντόπιο ελαιόλαδο, σκόρδο και άγριο δεντρολίβανο. Οι άγονοι ασβεστολιθικοί λόφοι βγάζουν άγρια βότανα που τρέφουν πρόβατα ελεύθερης βοσκής, παράγοντας ένα ξεχωριστό, αιχμηρό πρόβειο τυρί που ωριμάζει σε ελαιόλαδο. Τα κρασιά εδώ είναι στιβαρά και γεμάτα ήλιο, γεμάτα με νότες σκούρων φρούτων και θαλασσινού αλατιού, αντικατοπτρίζοντας το άγριο, ναυτικό περιβάλλον από το οποίο προέρχονται.
Αυτα ειναι ολα οσα πρεπει αν ξερετε για οδικεσ εκδρομεσ ευρωπησ , δαλματικεσ ακτεσ και πανοραμα ελβετιασ